วันศุกร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2565

@เก้า พุทไธสง

1 ความคิดเห็น:

  1. เสียงและจิตไม่สามารถเกิดขึ้นเองโดยไม่มีองค์ประกอบทางกายภาพที่เป็นเครื่องดนตรีหรือมนุษย์
    การเปลี่ยนระดับเสียงตามเจตจำนงในขณะนักดนตรีใช้นิ้วเคลื่อนที่ไปตามสายย่อมไม่ต่างกับจิตเคลื่อนที่ร่วมกับเจตสิก
    ความรู้สึกนึกคิดจึงเป็นเหมือนทำนองเพลง โน้ตแต่ละตัวก็เป็นเช่นเดียวกับวิญญาณที่เกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไป

    จะเห็นได้ว่าจิตเป็นกระแสที่สืบเนื่องดุจเดียวกับการสีซอ จิตจึงไม่ได้เกิดมาก่อนกายและใจ เสียงซอไม่ได้เกิดขึ้นก่อนตัวซอและคันชัก
    วิญญาณและเสียงโน้ตที่เกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไปได้ต้องมีปััจจัยที่กล่าวมาครบถ้วน มันจึงเป็นผลผลิตของสิ่งที่มาประกอบกันเท่านั้น
    หาได้เกิดเองหรือดำรงอยู่ด้วยตัวมัน
    จิต มโน วิญญาณจึงเป็นเนื้อเดียวกันที่สืบเนื่องตามหลักปฏิจจสมุปบาท ส่วนปัจจัยที่ประกอบเป็นมนุษย์อาศัยหลักอิทัปปัจจยตา

    ดังที่อุปมาเช่นซอที่มีองค์ประกอบครบจึงจะเกิดเสียง เกิดทำนอง เกิดบทเพลงขึ้นมาได้
    จิตหนึ่งคือจิตที่ยังไม่เคลื่อนที่ร่วมกับเจตสิก เช่นเดียวกับการสีคันชักด้วยมือขวาแต่ว่ามือซ้ายยังไม่กดสายให้เกิดทำนอง
    เมื่อสายขาดหรือซอพังคันชักก็ไม่สามารถทำให้เกิดกระแสเสียง มนุษย์ที่ตายแล้วจึงไม่มีกระแสจิต

    ตอบลบ

หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น